Het initiatief tot deze open prijsvraag kwam voort uit een studiereis naar traditionele houtskeletbouwmethoden in Canada. de organisatie was in handen van het ministerie van Volkshuisvesting en Ruimtelijke Ordening, Het Houtvoorlichtingsinstituut, de Zweedse en Canadese houtorganisaties en het Nederlandse houtvak. Hoewel ook vijf andere architecten genomineerd werden voor een soortgelijk project in vijf andere gemeenten kreeg alleen Bonnema’s ontwerp van de Minister het predikaat ‘experimenteel woningbouwproject’ omdat het zich onderscheidde in originaliteit en in het bewust zoeken naar karakteristieken die voortvloeien uit de gekozen bouwmethode. Bonnema streefde dan ook naar een woning die om constructieve zowel als om economische redenen logischerwijs alleen in hout uitgevoerd zou kunnen worden. De combinatie van eisen (een stedelijke uitstraling door een gemiddelde dichtheid van zeventig woningen per hectare, nadruk op de individualiteit van de afzonderlijke woningen door een in- en een uitwendige felixibiliteit, grote differentiatie in woningtypen en de toepassing van industrieel te vervaardigen bouwelementen die een grote thermische en geluidsisolatie waarborgden) vertaalde Bonnema in rangschikking van zowel woning als complex op basis van een vierkante moduul.

De stedenbouwkundige opzet van het ontwerp in de vorm van een diagonaalsgewijze schakeling van woningen waarvan de plattegrond steeds uit vier gelijke vierkanten is samengesteld maakt het mogelijk dat diverse woonmilieus ontstaan (erf-, water-, groen- en pleinwonen) die variëren in dichtheid. In combinatie met de grote differentiatie in woningtypen levert dit een afwisselend ruimtelijk beeld op. De opbouw van de woningen op basis van vier vierkanten van 3,9 bij 3,9 meter is gebaseerd op de eisen met betrekking tot standaardisatie en prefabmontage. Bijkomend voordeel van deze plattegrond is de hoge mate van flexibiliteit door de onderlinge verwisselbaarheid van functies. De diagonale zichtlijn in de woning verhoogt bovendien het idee van ruimtelijkheid. De kern van iedere woning bestaat uit een ruimte van 1,2 bij 2,2 meter die over alle verdiepingen doorloopt en waaromheen de vierkanten gerangschikt zijn. De woningen zijn in horizontale zowel als in verticale zin uitbreidbaar en hebben de mogelijkheid een garage/carport bij te bouwen. De vierkanten zijn ieder afzonderlijk afgedekt met een eternitleien lessenaarsdak dat ten opzichte van het aanliggende dakdeel steeds een kwartslag is gedraaid. De toegepaste combinatie van skelet en panelen in red cedar-hout en van eternit-leien voor de dakbedekking resulteerde in een bouwmethode waarvan het aantal manuren gehalveerd werd. Hierdoor kon het experiment ruim binnen het beschikbare budget gerealiseerd worden.